Najpierw komunikacja, później siedziska
Podstawową funkcją szkolnego korytarza pozostaje komunikacja. Każde dodatkowe wyposażenie powinno więc zostać podporządkowane sposobowi, w jaki uczniowie korzystają z przestrzeni.
Przed ustawieniem mebli warto przejść korytarzem podczas typowej przerwy i sprawdzić:
którędy przechodzi najwięcej uczniów,
gdzie tworzą się największe skupiska,
przed którymi salami uczniowie najczęściej oczekują,
w jakich miejscach otwierają się drzwi,
gdzie znajdują się schody i wejścia do innych części budynku,
czy na korytarzu występują wnęki,
które fragmenty ścian pozostają niewykorzystane.
Dopiero na tej podstawie można wyznaczyć miejsca, w których meble na korytarz szkolny rzeczywiście poprawią funkcjonalność przestrzeni.
W praktyce często okazuje się, że lepszym rozwiązaniem od jednej dużej strefy wypoczynku jest kilka mniejszych punktów rozmieszczonych wzdłuż korytarza.
Ile miejsca trzeba pozostawić na przejście?
Nie należy zakładać jednej uniwersalnej szerokości przejścia odpowiedniej dla każdej szkoły. Korytarze mogą stanowić element dróg ewakuacyjnych, dlatego ich wymagane parametry zależą między innymi od liczby użytkowników i układu budynku.
Zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych oblicza się proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na kondygnacji. Co do zasady nie może być ona mniejsza niż 1,4 m. Dopuszczalne jest zmniejszenie jej do 1,2 m w przypadku drogi przeznaczonej do ewakuacji nie więcej niż 20 osób.
Nie oznacza to jednak, że każdą wolną przestrzeń poza wskazanym minimum można automatycznie zabudować.
W szkole trzeba uwzględnić także rzeczywisty ruch uczniów. Podczas przerwy korytarzem mogą jednocześnie przemieszczać się całe klasy, a przy siedziskach znajdują się dodatkowo osoby siedzące, stojące i pozostawione obok nich plecaki.
Dlatego konkretny układ warto zawsze zweryfikować pod kątem przepisów przeciwpożarowych oraz warunków danego budynku.
Nie mierz tylko samego mebla
Jednym z najczęstszych błędów podczas planowania korytarza jest uwzględnienie wyłącznie głębokości kanapy, ławki lub pufy.
Załóżmy, że siedzisko ma głębokość 50 cm. Po ustawieniu przy ścianie zajmuje ono 50 cm korytarza, ale podczas użytkowania przestrzeń potrzebna uczniowi będzie większa.
Trzeba uwzględnić między innymi:
nogi osoby siedzącej,
możliwość swobodnego siadania i wstawania,
plecak ustawiony przy siedzisku,
innych uczniów zatrzymujących się przy siedzącej osobie,
przestrzeń potrzebną do przejścia obok strefy.
Dlatego przy projektowaniu nie powinno się patrzeć jedynie na wymiar produktu zapisany w specyfikacji. Znacznie bardziej praktyczne jest wyznaczenie całej strefy użytkowania siedziska.
Prosty sposób planowania
Przed zakupem mebli można zaznaczyć ich planowane położenie na podłodze za pomocą taśmy malarskiej.
Pozwala to zobaczyć:
jak daleko siedzisko będzie wystawało od ściany,
ile miejsca pozostanie na przejście,
czy otwierające się drzwi nie będą kolidowały z meblem,
czy w miejscu można komfortowo usiąść i wstać,
jak zachowa się przestrzeń, kiedy przy siedzisku zatrzyma się kilka osób.
Taki prosty test może być bardziej miarodajny niż analiza samego rzutu pomieszczenia.
Najbezpieczniejsze są strefy przy ścianach i we wnękach
W większości szkolnych korytarzy najbardziej praktycznym miejscem dla siedzisk są fragmenty znajdujące się poza głównym kierunkiem ruchu.
Wnęki
Jeżeli w korytarzu znajduje się wnęka, warto wykorzystać ją jako pierwszą. Pozwala stworzyć niewielką strefę odpoczynku bez wysuwania mebli w główną część przejścia.
W zależności od dostępnej powierzchni można zastosować:
Długie ściany
Przy prostych odcinkach ściany dobrze sprawdzają się zwarte siedziska ustawiane liniowo.
Zamiast rozbudowanych foteli można zastosować kilka miejsc siedzących w jednej bryle. Dzięki temu łatwiej przewidzieć, ile przestrzeni będzie zajmowała cała strefa.
Szersze fragmenty korytarza
Jeżeli korytarz lokalnie się rozszerza, taki fragment może zostać wykorzystany jako większa strefa odpoczynku.
W tym miejscu możliwe jest zastosowanie nie tylko ławki, ale również kanapy, zestawu modułowego czy kilku puf.
Gdzie lepiej nie ustawiać siedzisk?
Nawet atrakcyjnie wyglądająca przestrzeń nie zawsze jest odpowiednim miejscem do stworzenia strefy wypoczynku.
Szczególnej uwagi wymagają okolice:
drzwi do sal lekcyjnych,
wyjść ewakuacyjnych,
klatek schodowych,
skrzyżowań korytarzy,
wejść do sanitariatów,
intensywnie użytkowanych przejść,
miejsc, w których już występuje duże zagęszczenie uczniów.
W przepisach dotyczących dróg ewakuacyjnych uwzględniono również otwierające się skrzydła drzwi – nie mogą one po całkowitym otwarciu ograniczać wymaganej szerokości drogi ewakuacyjnej, z określonym wyjątkiem dotyczącym drzwi z urządzeniami samoczynnie je zamykającymi.
Dlatego ustawienie kanapy tuż obok drzwi tylko dlatego, że znajduje się tam wolny fragment ściany, nie zawsze będzie dobrym rozwiązaniem.
Jakie siedziska najlepiej sprawdzają się na wąskim korytarzu?
Im mniej miejsca, tym prostsza powinna być konstrukcja wyposażenia.
Na stosunkowo wąskich korytarzach warto rozważyć przede wszystkim kompaktowe ławki i siedziska przyścienne.
Ich zaletą jest przewidywalny kształt. Mebel pozostaje w określonym miejscu i nie tworzy dodatkowych elementów wystających w stronę przejścia.
W ograniczonej przestrzeni warto zwracać uwagę przede wszystkim na:
Głębokość siedziska
Każde dodatkowe kilka centymetrów może mieć znaczenie dla szerokości pozostawionego przejścia.
Brak rozbudowanych podłokietników
W niewielkiej przestrzeni mogą one niepotrzebnie zwiększać gabaryty mebla.
Możliwość ustawienia bezpośrednio przy ścianie
Pozwala maksymalnie wykorzystać dostępny fragment korytarza.
Stabilną konstrukcję
Mebel nie powinien przypadkowo zmieniać położenia podczas intensywnego użytkowania.
W ofercie ESCASPER dostępne są między innymi ławki, kanapy, pufy oraz siedziska modułowe przeznaczone do przestrzeni szkolnych. W przypadku korytarza dobór odpowiedniego wariantu powinien wynikać przede wszystkim z dostępnych wymiarów i sposobu wykorzystania danej przestrzeni.
A co z pufami?
Pufy szkolne pozwalają stworzyć mniej formalną i bardziej elastyczną przestrzeń. Nie w każdym miejscu będą jednak równie praktyczne.
Na głównym, intensywnie użytkowanym ciągu komunikacyjnym lekkie elementy mogą być przesuwane przez uczniów i z czasem znaleźć się w miejscu, którego projektant strefy wcale nie przewidywał.
Znacznie lepiej wykorzystać je:
Jeżeli zależy nam na maksymalnej przewidywalności aranżacji, wzdłuż ściany lepiej sprawdzi się stabilna ławka lub kanapa, natomiast pufy mogą stanowić uzupełnienie większej strefy.
Siedziska modułowe pozwalają wykorzystać trudniejsze przestrzenie
Nie każdy korytarz ma prostokątny kształt. W starszych i modernizowanych budynkach często pojawiają się wnęki, załamania ścian i nietypowe fragmenty przestrzeni.
W takich miejscach praktyczne mogą być siedziska modułowe do szkoły.
Poszczególne elementy można zestawić w układ:
Modułowość pozwala również rozpocząć od niewielkiej strefy i później ją rozbudować. ESCASPER oferuje zarówno pojedyncze siedziska, jak i rozwiązania umożliwiające tworzenie większych zestawów.
Trzeba jednak pamiętać, że możliwość dowolnego zestawiania elementów nie oznacza, że powinny być one dowolnie rozmieszczane na całym korytarzu. Układ nadal musi być podporządkowany komunikacji.
Jedna duża kanapa czy kilka krótszych siedzisk?
Duża kanapa może wyglądać atrakcyjnie i zapewniać wiele miejsc siedzących, ale długi mebel nie zawsze najlepiej wykorzystuje szkolny korytarz.
Czasami lepszym rozwiązaniem są dwa lub trzy krótsze siedziska rozmieszczone w różnych miejscach.
Pozwala to ominąć:
Dodatkową zaletą jest rozproszenie uczniów. Jeżeli wszystkie miejsca siedzące znajdą się w jednym punkcie, właśnie tam może powstawać największe skupisko podczas przerwy.
Kilka mniejszych stref może pomóc wykorzystać przestrzeń bardziej równomiernie.
Trzeba przewidzieć również miejsce na plecaki
Projektując przestrzeń dla uczniów, łatwo zapomnieć o jednym z największych „mebli” znajdujących się na szkolnym korytarzu – plecakach.
Uczeń siada na ławce, ale plecak często ląduje na podłodze przed nim lub obok niego.
W efekcie niewielka strefa siedząca zaczyna zajmować znacznie więcej miejsca, niż wynikałoby to z wymiarów samego mebla.
Dlatego warto planować siedziska w taki sposób, aby pozostawienie przy nich plecaków nie powodowało blokowania przejścia.
Pomocne może być również podzielenie dużej strefy na kilka mniejszych miejsc, dzięki czemu rzeczy osobiste uczniów nie gromadzą się w jednym punkcie.
Dobierz wysokość siedziska do wieku uczniów
Wymiary mebla wpływają nie tylko na komunikację, ale również na wygodę.
Siedzisko przeznaczone dla najmłodszych uczniów nie musi mieć takich samych proporcji jak wyposażenie szkoły ponadpodstawowej.
Przy wyborze warto zwrócić uwagę na:
Jeżeli z jednej przestrzeni korzystają dzieci w różnym wieku, można wykorzystać kilka rodzajów siedzisk zamiast próbować stworzyć jedną uniwersalną strefę.
Korytarz szkolny to przestrzeń intensywnie użytkowana
Siedzisko na szkolnym korytarzu może być wykorzystywane przez dziesiątki lub nawet setki uczniów w ciągu dnia. Mebel powinien być więc dobrany inaczej niż wyposażenie przeznaczone do sporadycznie użytkowanego pomieszczenia.
Znaczenie mają między innymi:
trwałość konstrukcji,
odporność powierzchni na ścieranie,
jakość wykonania,
odporność na odkształcenia,
możliwość łatwego czyszczenia,
stabilność podczas siadania i wstawania.
Szczególnie istotne jest łatwe utrzymanie powierzchni w czystości. Na korytarzu siedziska mają kontakt nie tylko z ubraniami, ale także z plecakami, obuwiem oraz zabrudzeniami przynoszonymi z zewnątrz.
Jak zaplanować strefę siedzenia krok po kroku?
Najprostszy proces można podzielić na kilka etapów.
1. Zmierz cały korytarz
Nie wystarczy szerokość ściany, przy której ma znaleźć się kanapa. Zanotuj również szerokość samego ciągu komunikacyjnego i wszystkie elementy ograniczające przestrzeń.
2. Zaznacz drzwi i główne kierunki ruchu
Na prostym rzucie korytarza zaznacz wejścia do sal, schody, toalety oraz miejsca, przez które przechodzi najwięcej osób.
3. Znajdź przestrzenie poza głównym ruchem
W pierwszej kolejności szukaj wnęk, szerokich fragmentów korytarza i dłuższych ścian znajdujących się z dala od skrzyżowań ciągów komunikacyjnych.
4. Określ potrzebną liczbę miejsc
Nie zawsze trzeba tworzyć siedziska dla całej klasy w jednym miejscu. Kilka mniejszych punktów odpoczynku może działać znacznie lepiej.
5. Dobierz rodzaj mebla
Do wąskiego fragmentu może pasować kompaktowa ławka. Większa wnęka pozwoli wykorzystać kanapę, a szeroki hol również pufy lub rozbudowane moduły.
6. Zaznacz wymiary na podłodze
Przed zakupem warto odwzorować planowany obrys mebla za pomocą taśmy.
7. Przetestuj przestrzeń podczas przerwy
Sprawdź, czy uczniowie mogą swobodnie się mijać oraz czy przy zajętych siedziskach przejście nadal funkcjonuje prawidłowo.
8. Zweryfikuj kwestie bezpieczeństwa
Jeżeli wyposażenie znajduje się w obrębie drogi ewakuacyjnej, układ powinien zostać sprawdzony również pod kątem wymagań obowiązujących w konkretnym budynku.
Przykład: jak urządzić długi szkolny korytarz?
Wyobraźmy sobie długi korytarz z salami lekcyjnymi po jednej stronie i wolną ścianą po drugiej.
Pierwszym pomysłem mogłoby być ustawienie jednej bardzo długiej kanapy. Nie zawsze jest to jednak najbardziej funkcjonalne rozwiązanie.
Można zamiast tego podzielić przestrzeń na trzy mniejsze strefy.
Pierwsza ławka znajduje się bliżej początku korytarza, druga w jego środkowej części, a trzecia bliżej końca. Pomiędzy nimi pozostają wolne fragmenty ściany.
Taki układ:
rozprasza uczniów,
pozwala zachować dostęp do różnych fragmentów korytarza,
nie tworzy jednego dużego skupiska,
łatwiej dopasować do drzwi i elementów instalacyjnych,
umożliwia późniejszą rozbudowę.
W szerszej części korytarza jedną z prostych ławek można zastąpić bardziej komfortową kanapą lub zestawem modułowym.
Funkcjonalna strefa odpoczynku nie musi zajmować dużo miejsca
Dobrze zaprojektowany korytarz nie powinien być zastawiony meblami.
Czasem jedna ławka we właściwym miejscu może działać lepiej niż kilka przypadkowo rozmieszczonych puf.
Najważniejsze jest zachowanie proporcji pomiędzy trzema elementami:
przestrzenią przeznaczoną do komunikacji, przestrzenią potrzebną użytkownikom siedzisk oraz liczbą dostępnych miejsc do odpoczynku.
Dopiero po określeniu tych parametrów warto wybierać konkretny model.
Jakie siedziska wybrać na szkolny korytarz?
Nie ma jednego rozwiązania odpowiedniego dla każdej placówki.
W praktyce można przyjąć prostą zasadę:
wąski korytarz – kompaktowe ławki i siedziska przyścienne,
wnęka – kanapa, niewielki narożnik lub moduły,
szeroki korytarz – kanapy oraz większe zestawy,
duży hol – siedziska modułowe, kanapy, fotele i pufy,
miejsce oczekiwania przed gabinetem – prosta ławka lub niewielka kanapa.
ESCASPER oferuje różne typy siedzisk szkolnych, dzięki czemu wyposażenie można dopasować nie tylko do wieku użytkowników, ale także do kształtu i wielkości dostępnej przestrzeni.
Podsumowanie – jak nie zablokować szkolnego korytarza?
Najważniejszą zasadą jest dopasowanie siedziska do przestrzeni, a nie przestrzeni do wybranego wcześniej mebla.
Przed zakupem warto dokładnie zmierzyć korytarz, przeanalizować ruch uczniów oraz zidentyfikować miejsca, które mogą zostać wykorzystane bez ingerowania w główny ciąg komunikacyjny.
Na węższych korytarzach najlepiej sprawdzają się zwarte siedziska ustawiane przy ścianie. Wnęki można wykorzystać do stworzenia niewielkich stref odpoczynku, natomiast większe hole dają możliwość zastosowania kanap, puf i rozwiązań modułowych.
Trzeba przy tym uwzględnić nie tylko wymiary mebla, ale również sposób jego użytkowania – miejsce zajmowane przez siedzących uczniów, plecaki oraz osoby zatrzymujące się obok.
Dobrze zaplanowane siedziska szkolne na korytarzu mogą dzięki temu zapewnić uczniom wygodne miejsce do odpoczynku, jednocześnie pozostawiając przestrzeń uporządkowaną, funkcjonalną i przystosowaną do codziennego ruchu.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google